Diagnoza

Profesjonalnie prowadzona terapia rozpoczyna się wtedy, gdy dziecko przekracza próg gabinetu logopedy. Miła atmosfera, kontakt z dzieckiem mają kluczowe znaczenie, ponieważ pozwalają na zbudowanie relacji, która może pomóc, lub utrudniać terapię.

Warunkiem efektywnej terapii jest szczegółowe badanie diagnostyczne, które pozwoli określić przyczynę trudności artykulacyjnych, bądź zaburzeń mowy pacjenta. Diagnoza pozwala na ocenę poszczególnych czynników mających wpływ na mowę dziecka, jej sformułowanie zawsze powinno się wiązać z przedstawieniem planu postępowania terapeutycznego, dostosowanego do indywidualnych potrzeb dziecka.

Badanie diagnostyczne ma na celu ocenę wszystkich czynników, istotnych dla komunikacji.
Należy zatem poddać pod ocenę:

• Zachowanie dziecka w sytuacji komunikacyjnej, jak też w innych formach aktywności.
• Spontaniczną mowę dziecka w oparciu rozmowę na tematy, które dziecko samo zechce poruszyć. Ta część badania wymaga od terapeuty elastyczności. Nie wolno niczego narzucać dziecku, a jedynie dyskretnie prowokować, by samo powiedziało jak najwięcej.
• Sposób oddychania.
• Budowę aparatu artykulacyjnego i sprawność motoryczną języka.
• Sposób połykania śliny.
• Szczegółowe badanie artykulacji wszystkich głosek polskiego systemu językowego, zarówno w izolacji, jak też we wszystkich pozycjach w wyrazach.

Szczegółowe badanie artykulacji pozwala na wykrycie nawet najmniejszych niuansów artykulacyjnych, pojawiających się np. w sąsiedztwie innych głosek, tworząc grupy trudne do wypowiedzenia.

Te wszystkie czynności wykonywane kolejno przez logopedę są dodatkowo uzupełnione szczegółowym wywiadem z rodzicem dziecka, co dodatkowo dostarcza cennych informacji dotyczących nie tylko wymowy dziecka, ale i jego zachowań i preferencji.

Czytaj następny: "Rozwój mowy"